شرکت مایکروسافت از اینتل به عنوان بزرگترین تولیدکننده پردازنده در جهان درخواست کرد نسل جدید پردازنده‌های ضعیف Atom را با 16 هسته پردازشگر برای استفاده از سرورها تولید کند که این اقدام بخشی از طرح جامع مایکروسافت برای کاهش مصرف انرژی در مراکز داده(Data Center) محسوب می‌شود.

«دیلیپ باندارکار» مدیر مرکز Global Foundation Services مایکروسافت که مراکز داده این کشور را نیز پشتیبانی می‌کند، در بیانیه‌ای اعلام کرد که در حال حاضر فرصت لازم برای کاهش چشمگیر مصرف انرژی در اداره‌ها و سازمان‌ها وجود دارد که شرکت او تلاش می‌کند با کاهش مصرف انرژی در سرورها و استفاده‌ از پردازنده‌های مرکزی ضعیف‌تر، این هدف را محقق سازد. مایکروسافت معتقد است که تحقق این هدف با استفاده از نسل جدید پردازنده‌های ضعیف و کم‌مصرف Atom مجهز به تعداد هسته مرکزی بیشتر امکان‌پذیر خواهد بود.
این تراشه‌ها انرژی بسیار کمی مصرف می‌کنند، زیرا در اصل برای رایانه‌های همراه، گوشی‌های هوشمند و نت‌بوک‌ها طراحی شده‌اند. این محصولات همچنین نسبت به تراشه‌های Xeon اینتل کم‌مصرف‌تر هستتتند و بر این اساس، اگر در نسل جدید پردازنده‌های مخصوص سرورها به کار گرفته شوند بسیار کارآمد خواهند بود و می‌توانند در کاهش انرژی مصرفی سازمانی نقش موثری برعهده داشته باشند.

 


در چند سال اخیر نت بوک ها (netbook) به دلیل قیمت کمتر و اندازه کوچکتر به تدریج جایگزین لپ تاپ های قدیمی شدند . نت بوک ها برای اولین بار در سال 2007 بازار کامپیوتر را متحول ساختند و محدوده وسیعی از کاربران را به سمت خود کشیدند تا اینکه در ماه آوریل سال 2010 ، ipad رسما توسط مدیر عامل شرکت اپل استیو جابز معرفی شد که بازار نت بوک و لپ تاپ را به کلی تحت تاثیر خود قرار داد و در واقع انقلابی در زمینه تبلت کامپیوترها به وقوع پیوست به طوری که در 80 روز اول معرفی آیپد ، 3 میلیون نسخه و در کل سال 2010 ، 14?8 میلیون نسخه به فروش رفت که بیشتر از 75 درصد فروش مربوط به اواخر سال 2010 بود .

آیپد یک تبلت کامپیوتر می باشد که موازی با آیفون و آیپاد در خط تولید اپل قرار دارد و مسلما جدی ترین رقیب آیپد ، لپ تاپ است . برخلاف لپ تاپ که برای دیدن مانیتور و کیبورد باید آن را باز کرد تبلت تنها یک صفحه نمایشگر تاچ است که کیبورد آن نیز لمسی می باشد و دیگر از لولا برای باز کردن آن خبری نیست . شاید برجسته تریت حسن تبلت ها عدم وجود کیبورد به معنای واقعی و به تبع آن اشغال فضای کمتر باشد به طوری که تمام دستورات ورودی از طریق صفحه نمایشگر اعمال می شود. اما به هر حال برای تایپ اسناد و مدارک و مطالب طولانی ، بهتر است از کیبورد استفاده شود .

با اینکه هزاران برنامه برای آیپد طراحی شده اما باز به پای برنامه های نصب شدنی بر روی لپ تاپ نمی رسد و همواره یکی از مشکلات استفاده از آیپد وجود برنامه های کاربردی منحصر به فرد آن بوده که فقط و فقط توسط خود اپل ساخته می شود و شما نمی توانید هر برنامه ای را روی آیپد نصب و راه اندازی کنید .

در آیپد شما نمی توانید چند برنامه را همزمان اجرا کنید (no multitasking) . این امکان را خود اپل برای جلوگیری از اجرای بیش از حد برنامه ها و احیانا افت بازدهی آیپد برداشته است .

جدای از بحث نرم افزاری ، محدودیت های سخت افزاری نیز برای آیپد وجود دارد . اول اینکه باتری آن به صورت داخلی جاساز شده و نمی توان با باتری دیگری جایگزین کرد ( بر خلاف لپ تاپ ها ) به این معنی که هنگام افت شارپ باتری باید به دنبال پریز برق بگردید . همچنین هیچ کدام از بخشهای سخت افزاری آیپد ترفیع داده نمی شود و حتی نمی توان از حافظه های خارجی مثل فلش درایو یا کارت حافظه استفاده کرد . تنها راه ارتقای سیستم آیپد خرید نسخه جدیدتر می باشد در صورتی که ارتقای سیستم لپ تاپ هر چند محدود است اما امکان پذیره .

خلاصه بحث اینکه :
آیپد بیشتر یک تبلت است تا لپ تاپ.
آیپد کیبورد و موس ندارد و برای اجرای عملیات از یک صفحه نمایشگر لمسی استفاده می شود.
آیپد فقط برنامه های کاربردی اپل را اجرا می کند.
آیپد نمی تواند به طور همزمان چندین برنامه را اجرا کند.
باتری آیپد به صورت built-in می باشد و امکان جایگزینی با باتری دیگر وجود ندارد.
آیپد قابلیت ارتقا را ندارد.

مادربردهای جدید فاکسکان از فن آوری های USB 3.0و SATA3که این بار جلوتر ازتراشه های اینتل و در خود تراشه اصلی قرار گرفته اند پشتیبانی کامل بعمل آورده است. هماهنگی و عملکرد بهتر، از جمله مزیت های این تراشه ها می باشند.
در نسل جدید قابلیتهایی نظیر AMD Turbo Core technology که ترکیبی از .
DirexX11 technology و Dual Graphics می باشد قدرت بالایی را در پخش و نمایش برای کاربر فراهم ساخته است.
به وسیله فن آوری فعال AMD Turbo Core ،سرعت پردازنده مرکزی و پردازنده گرافیکی سیستم افزایش یافته و همچنین با استفاده از قابلیت استفاده همزمان از کارت گرافیکی مجزا و پردازنده گرافیکی درون APU می توان افزایش چشمگیر سرعت و بازدهی در برنامه های مختلف را در مادربردهای فاکسکان تجربه نمود. همچنین با استفاده از فن آوری موجود در کارتهای گرافیک AMD Radeon HD6xxx و UVD 3.0قادر به پخش دیسک های HD-DVDو Blu-Ray بوده و با وجود جدید ترین درگاه های به کار رفته در این مادربرد HDMI 1.4 و صدای 7.1 HD به همراه خروجی Optical S/PDIF استفاده از نمایشگر های 3D را برای کاربر ممکن ساخته است .
مهندسان فاکسکان در این سری از مادربردها سیستم های جدیدی را به کار گرفته اند که از جمله می توان به استفاده از سیستم Smart Charger برای شارژ کردن کلیه دستگاه ها بدون هیچ گونه محدودیتی، با استفاده ازFox Ipad Charger تمامی دستگاه ها مانند ipad، ipodو، iphone خیلی سریع شارژ می شوند.

وجود درگاه های ارتباطی 1 x PCI Express x16 و 2 x PCI Express x1، 3 x PCIو پشتیبانی کامل از SATA RAID 0, RAID 1, RAID 10 از دیگر قابلیت های این مادربرد می باشد .
محصولات فاکسکان توسط دریا کامپیوتر در ایران عرضه و گارانتی میشود.




طبقه بندی:کامپیوتر، سخت افزار، | 

هارد درایوها به دلیل حافظه بسیار بالا و دوام زیاد سالهاست به عنوان ذخیره کننده های ثابت در کامپیوترها استفاده می شوند. اطلاعت در یک هارد درایو روی دیسکهای فلزی به نام پلتر (Platter) ذخیره می شوند که این دیسک ها حول محور یک بازوی متحرک می چرخند تا اطلاعات مغناطیسی خوانده شوند . تکنولوژی تازه ظهور کرده که رقیبی جدی برای هارد درایوها محسوب می شود SSD نام دارد . درایو حالت جامد به انگلیسی Solid State Drive ، اطلاعات را در ماژول های حافظه فلش ذخیره می کنند و همین قضیه برتری خاصی را نسبت به هارد درایوهای معمولی در آنها ایجاد کرده .

اشاره : 
یکی از ابتدایی‌ترین کارها در یک شبکه، اختصاص دادن آدرس IP به کلا‌ینت‌ها است. البته انواع مختلفی از سرورهای DHCP این کار را انجام می‌دهند. با این حال شما می‌توانید ویندوز 2003 سرور را به عنوان DHCP نیز تنظیم کنید. در این مقاله نحوه انجام این کار را آموزش خواهیم داد. 


سال‌ها پیش برای شرکتی کار می‌کردم که سیاست‌های عجیبی داشت. یکی از سیاست‌های موجود در هنگام حضور من در آنجا این بود که همه کامپیوترها باید یک IP ثابت (Static) داشته باشند. استفاده از سرورهای DHCP نیز به دلا‌یل امنیتی ممنوع بود. نتیجه همه این سیاست‌ها، کابوس نگهداری و تعمیر بود. 

واضح است که تعدادی از سرورها باید از IP ثابت استفاده نمایند. اما بسیار معمول است که در یک شبکه، کلا‌ینت‌ها از IP های دینامیک استفاده کنند. در یک نگاه کلی، استفاده از IP ثابت برای کلا‌ینت‌ها فقط در شبکه‌های کوچک عملی است. متأسفانه، شبکه‌‌ای که من از آن صحبت کردم، همه‌چیز بود؛ غیر از کوچک بودن! این شبکه 25هزار ایستگاه کاری داشت! 

وضعیت شبکه‌ای که گفتم، به چند دلیل وحشتناک بود. برای مبتدی‌ها، هنگامی که یک هارددیسک دچار مشکل ‌می‌شد، باید قبل از راه‌اندازی ویندوز، یک نفر، IP اختصاص یافته به آن کامپیوتر را تشخیص می‌داد. به راحتی می‌توانید تصور کنید که پیدا کردن IP مذکور بین 25 هزار IP موجود، چه کار دشواری بود. هیچ فهرست جامعی از IP های اختصاص یافته وجود نداشت. 

هر ساختمان، بلوک IP مربوط به خود را مدیریت می‌کرد و بدتر از همه آن‌که، هیچ استانداردی برای مدیریت آدرس‌ها، موجود نبود. گاه‌گاهی شخصی آدرس یک IP را واردمی‌کرد که با IP شخص دیگری تداخل داشت و این مسئله باعث می‌شد شخص دیگر نیز نتواند از شبکه استفاده ‌نماید. این داستان نشان می‌دهد، استفاده از IP دینامیک در شبکه ایده خوبی است. خوشبختانه، تنظیم کردن ویندوز 2003 سرور به عنوان یک DHCP کار بسیار آسانی است. 

در بسیاری از موارد یک سرور DHCP بار بسیار کمی را به سرورهای شما تحمیل می‌کند. از این جهت به جای آن‌که آن را در یک سرور اختصاصی نصب کنید، می‌توانید در سرورهای موجود خود DHCP را نیز نصب کنید.
 
اکنون به بررسی نحوه نصب و تنظیم سرویس DHCP در ویندوز 2003 سرور و توضیح نکاتی در مورد تنظیمات DHCP می‌پردازیم. 

جلوگیری از تداخل آدرس‌های IP  
همان‌طور که در ادامه خواهید دید، اکتیودایرکتوری برای جلوگیری از قرارگیری DHCPهای مخفی در شبکه شما کاربرد دارد. ایده این عمل آن است که شما نمی‌خواهید سرورهای تأیید نشده که به اختصاص IP به کامپیوترهای شبکه شما می‌پردازند را داشته باشید. 

ولی به هرحال این مکانیسم حفاظتی فقط برای DHCPهایی که از سیستم‌عامل ویندوز استفاده می‌کنند و با اکتیودایرکتوری ارتباط برقرار می‌کنند، کارساز است. زیرا مایکروسافت DHCP را ابداع نکرده، بنابراین سرورهای DHCP فقط مختص شبکه‌های ویندوزی نیستند.  

وقتی بسیاری از مردم در مورد سرور DHCP فکر می‌کنند؛ ویندوز، لینوکس، یونیکس و شاید هم نت‌ور و مکینتاش را به عنوان سرور DHCP تلقی می‌کنند. ولی در اصل اینجا، تنها سرورهایی DHCPهستند که اگر در شبکه به‌طور غیرمجاز وارد شوند، شما از وجود آن‌ها مطلع خواهید شد. (یا حداقل امیدوارم که مطلع شوید).
 
معمول‌ترین سرورهای DHCP غیرمجاز مسیریاب‌هایی که به همراه DHCP توکار (Built-in) عرضه می‌شوند، هستند. برای مثال، AccessPoint‌های شبکه‌های بی‌سیم به قیمت‌های بسیار ارزان فروخته می‌شوند. 

تعداد زیادی AP شبکه‌های بی‌سیم با سرور DHCP توکار عرضه می‌شوند، که در حال عادی نیز فعال هستند به‌نوعی‌که این دستگاه‌ها برای اختصاص IP در محدوده 192.168x.x به هر کلا‌ینتی (باسیم و بی‌سیم) که آن را درخواست کند، تنظیم شده‌اند. 

سرویس‌های DHCP فقط به AP ‌های بی‌سیم نیز محدود نمی‌شوند. شما احتمالا‌ً مسیریاب‌هایی را که برای متصل کردن یک شبکه کوچک به اینترنت باندپهن استفاده می‌شوند دیده‌اید. این مسیریاب‌ها معمولا‌ً با یک فایروال و سرویس DHCP توکار عرضه می‌گردند. 


یک سرور DHCP می‌تواند مبتنی بر نرم‌افزار نیز باشد. برای مثال، اغلب ویندوزها از یک دهه گذشته تاکنون با سرویسی به نام به اشتراک‌گذاری ارتباط اینترنت (ICS) عرضه می‌شوند. ایده‌ای که ICS براساس آن ساخته شده آن است که یک کامپیوتر ارتباط اینترنت خود را با سایر کامپیوترهای موجود در شبکه به اشتراک گذارد. سرویس ICS مبتنی‌بر DHCP به‌طور خودکار نصب می‌شود. 

ولی وجود DHCP و ICS به طور همزمان می‌تواند برای شبکه مشکل‌ساز باشد. بهترین ترفندی که برای بهبود کارکرد سرور DHCP می‌توانید به کار بگیرید، آن است که مراقب باشید محدوده آدرسی که برای آن تعیین می‌کنید با سایر سرورهای DHCP موجود در شبکه همخوانی نداشته باشد. اگر سرورهای DHCP دیگری در شبکه دارید، مطمئن شوید که برای تخصیص آدرس IP مناسب به خوبی تنظیم شده‌اند.
 

داشتن چندین سرور DHCP در یک شبکه کاملا‌ً منطقی است، زیرا درجه‌ای از تحمل خطا را در شبکه شما فراهم می‌کند. به هر حال باید از اختصاص دادن IP مناسب که با DHCP دیگر تداخل نداشته باشد اطمینان پیدا کنید. 

اگر از وجود DHCP در شبکه خود آگاه نیستید، قبل از آن‌که یک سرور DHCP برپایه ویندوز را در شبکه نصب نمایید، انجام یک آزمایش برای اطمینان از نبود DHCP را به شما توصیه می کنم. آسان‌ترین راه برای تشخیص نبود DHCP در شبکه آن است که یک کلا‌ینت را برای دریافت خودکار آدرس IP تنظیم کنید. پس از آن کامپیوتر را دوباره راه‌اندازی نمایید. اگر آدرسIP دریافت کرد، بدین معنی است که یک DHCP غیرمجاز در شبکه دارید. در غیراین‌صورت می‌توانید به راحتیDHCP خود را نصب کنید. 


نصب یک سرور DHCP  
پس از آن‌که از نحوه مقابله با تداخل آدرس‌ها توضیح دهیم، بهتر است کمی در مورد نصب و راه‌اندازی یک سرورDHCP در ویندوز 2003 سرور با شما صحبت کنم. پیش از شروع، بهتر است این نکته را بیان کنم که سرور حتماً باید یک آدرس ثابت (Static) داشته باشد. 

عملیات را با باز کردن پنجره Add/Remove program در کنترل‌پنل آغاز می‌کنیم. پس از باز شدن پنجره، رویAdd/Remove windows scomponents کلیک کنید. پس از یک وقفه کوتاه پنجره باز می‌شود. صفحه باز شده را تا پیدا کردن گزینه Network Services پایین بکشید. این گزینه را انتخاب کرده روی Details کلیک کنید. اکنون شما می‌توانید فهرستی از سرویس‌ها شبکه‌ای ویندوز را ببینید. 

Dynamic Host Configration on Protocol را انتخاب کنید. پس از آن Next را انتخاب کرده، OK را بزنید. اکنون ویندوز فایل‌های موردنیاز را نصب می‌کند. در حین انجام کار ممکن است که به CD نصب ویندوز سرور 2003 نیاز پیدا کنید. 

تنظیمات سرور DHCP  
عملیات تنظیم کردن DHCP، مانند نصب آن ساده و راحت است. قبل از شروع تنظیمات، حداقل به یک محدوده نیاز دارید. به خاطر داشته باشید، یک scope محدوده‌ای از آدرس‌های IP است که به کلا‌ینت اختصاص می‌یابد. حالا‌ کنسول DHCP را باز کنید. از طریق منوی Administrative tools می‌توانید به کنسول DHCP دسترسی پیدا کنید. 

 پس از باز شدن کنسول، اولین چیزی که نیاز است ایجاد یک اسکوپ جدید است. برای این کار روی نام سرور کلیک راست کرده و New Scope را انتخاب کنید.  این عمل موجب باز شدن پنجره مربوط می‌گردد. صفحه خوش آمدگویی را رد کنید، در صفحه بعد شما باید نام و توضیحی برای DHCP خود وارد کنید. 

پس از انجام رویNext کلیک کنید.  با صفحه‌ای مواجه می‌شوید که باید یک آدرس ابتدایی و انتهایی برای DHCP وارد نمایید. پس از انجام این عمل، باید یک Subnet Mask وارد نمایید (یا این‌که تعداد بیت‌های Subnet را وارد کنید).

صفحه بعدی امکان وارد کردن آدرس‌های Exclude را به شما می‌دهد. این‌ها آدرس‌هایی هستند که قبلا‌ً در شبکه استفاده شده‌اند. وارد کردن این آدرس‌ها موجب می‌شود، DHCP آن‌ها را به کاربران اختصاص ندهد. آدرس‌ها را وارد کرده Next را بزنید.
 
در صفحه بعدی باید مدت زمان اجاره آدرس‌ها را وارد نمایید. این زمانی است که یک ایستگاه کاری می‌تواند از آدرس‌ها استفاده نماید، مدت زمان متداول اجاره هشت روز است که در اغلب موارد به خوبی کار می‌کند.

روی Next کلیک کنید با صفحه‌ای مواجه می‌شوید که تنظیمات اضافی DHCP را دربردارد. Yes را انتخاب کنید و Next را بزنید. اکنون می‌توانید Defaut Gateway را وارد کنید. Next را بزنید، با صفحه‌ای مواجه می‌شوید که اجازه وارد کردن آدرس یک یا بیش از یک آدرس IP ،DNS را به شما می‌دهد. 

Next را بزنید. صفحه‌ای ظاهر می‌شود که آدرسWINS را از شما درخواست می‌کند. اگر WINS دارید آدرس آن را وارد کنید. شبکه‌های جدید معمولا‌ً از WINS استفاده نمی‌کنند. دوباره Next را بزنید  از شما خواسته می‌شود که آیا می‌خواهید اسکوپ را فعال کنید یا خیر. Yes را انتخاب کنید، Next را کلیک کنید. و به این صورت عملیات پایان می‌یابد. 

با آن‌که اسکوپ سرور شما فعال شده اما این سرور به اختصاص IP نمی‌پردازد. زیرا هنوز DHCP مجاز به دادن IP نیست. برای رفع این مسئله، روی نام سرور کلیک راست نمایید و دستور Authorize را اجرا کنید. سپس سرور مجاز به دادن IP می‌شود و فعالیت خود را آغاز می‌کند.